Choroba o stu twarzach – depresja

Jedną z najbardziej skomplikowanych chorób i coraz częściej występujących w cywilizowanych społeczeństwach jest depresja. Mówi się o niej, ze jest to choroba o wielu twarzach, gdyż nie da się jednoznacznie opisać ani jej przyczyn ani objawów. Można jedynie ogólnie, w sposób schematyczny zarysować czynniki, które ją powodują oraz skutki, jakie niesie ze sobą. Depresja może dopadać szczególnie osoby wrażliwe, podatne na stresy i przeżycia, takie, które mają złe sny po nieprzyjemnej wiadomości, albo zamartwiają się jak dzieci wyjada na wczasy. Jest to choroba o wielu twarzach, ponieważ u każdego pacjenta przebiega w inny sposób. Objawy depresji wspólne i w miarę schematyczne, to ogólne poczucie lęku, zaburzenia nastroju, apatia i brak motywacji do jakiegokolwiek działania, jednak dla każdego pacjenta inaczej będzie wyglądał szczegółowy opis choroby. Z reguły ludzie w depresji opisują swoje stany jako irracjonalne poczucie lęku, strach przed czymś nieokreślonym i popychanie do czynności, których wcale nie chce się zrobić. Chory jest przekonany, że musi, ale nie wie, dlaczego. Pod wpływem impulsu wykonuje coś bardzo irracjonalnego, włącznie z próbami samobójczymi. Nie potrafi zadziałać w sposób przemyślany. Nie wie, że musi zaspokoić głód, załatwić potrzeby fizjologiczne, ubrać się czy umyć. Osoba w depresji musi być stale pod kontrolą, gdyż stanowi zagrożenie zarówno dla siebie jak i dla innych. Leczenie depresji wymaga czasu, leków oraz wsparcia psychiatrycznego. Chory przyjmuje leki stabilizujące działanie neuroprzekaźników, a mówiąc potocznie: wyrównujące nastrój pacjenta. Leki antydepresyjne wyprowadzają osobę z najcięższej depresji. W drugim etapie pacjent poddawany jest psychoterapii, która z jednej strony wyprowadza a z drugiej zapobiega nawrotom choroby.